Border Collie web site
Nice of you to Come Bye
Hoofdmenu  > Onze kennel  > Gwen  

In Memoriam Gwen

Het verlies is altijd moeilijk, maar komt dubbel zo hard aan als het onverwacht is. Een afscheid dat eigenlijk geen afscheid is; een leven dat ruw uit je machteloze handen wordt weggerukt.

Vlak na haar beide epilepsie-aanvallen heb ik een aantal mensen per e-mail op de hoogte gebracht. De inhoud van de mailtjes is zo veelzeggend, dat ze de beste tekst voor een stuk als dit vormen...

8 juni 2000

Mijn Blue merle teefje Gwen (eigen fok) was sinds ruim een week loops en zou dus tot ons groot plezier gedekt gaan worden. De bedoeling was om een pup uit deze combinatie aan te houden en op die manier langzaam mijn lijn to be verder uit te breiden. Gistermiddag hebben we de reu opgehaald maar Gwen was nog niet helemaal dekrijp, dus hebben we besloten om de reu bij ons te laten en vandaag het opnieuw te proberen.

Maar het liep zo anders, afgelopen nacht rond een uur of twee hoor ik een raar geluid van buiten komen en dat geluid herhaalde zich ongeveer elke vijf minuten, het klonk alsof er een pupje vermoord werd, een heel zacht maar oh zo schel kreetje. Na de ongeveer vijfde keer heb ik mijn vriend wakker gemaakt en ook hij hoorde het geluid. Ik besloot voor de zekerheid toch maar even bij mijn eigen honden te gaan kijken, maar was overtuigd dat het geen van mijn honden was. Swift sliep op bed, Blue en de dekreu in ieder een eigen bench en met hun was alles in orde. Ik ben naar buiten gegaan en daar staan drie heel blije zwart witte BC's te kwispelen; ik miste Gwen dus. Ik heb haar een paar keer geroepen, geen reactie maar hoorde wel heel zwaar gehijg uit de schuur komen. Ik ben naar binnen gevlogen, heb sleutels gepakt, schuur opengemaakt en daar lag ze, stuiptrekkend en wel. Ik wist het meteen: een epileptische aanval. Ik heb haar meteen opgepakt, naar binnen gebracht en op bed gelegd en daar heeft ze nog een paar aanvallen gekregen. Bij de vierde aanval heb ik de dierenarts gebeld en we konden meteen komen. Bij de dierenarts kreeg ze weer een aanval en toen is ze daar plat gespoten met valium om de aanvallen te stoppen. De aanvallen duurden elke keer maar zo'n 30 seconden en dan kwam ze in zo'n vijf minuten weer wat bij en dan begon het weer opnieuw. Ze heeft de hele nacht verder geslapen (door de valium natuurlijk) en was vandaag ook bijna de hele dag heel erg afwezig en dronken. Sinds vanavond is ze weer helemaal de oude en lijkt er niets meer aan de hand.

Gwen is bijna twee jaar en heeft nog nooit een aanval gehad, waarom nu wel, als ik het maar zou weten. Maar helaas zelfs de wijze heren van De Uithof en de Hirschfeldstichting weten niet hoe en of het wel vererfd, waarom ze het heeft gekregen, etc.

Jullie snappen natuurlijk wel dat ik de dekking meteen afgeblazen heb, de reu terug naar huis heb gebracht en daarna de Fokadviescommissie van de BCCN gebeld heb. Ik heb hun het verhaal gedaan inclusief stamboomnamen en nummers en heb medegedeeld dat ik Gwen (als lijder) terugtrek uit de fok en zal laten helpen.

Mjn droom is kapot, weg, over. Ik heb bewust gekozen voor deze twee pups, ze waren duidelijk een verbetering ten opzichte van hun moeder en op die basis wilde ik verder gaan, maar helaas het is mij niet gegund.

Wat de toekomst Gwen gaat brengen, ik weet het niet, gewoon een kwestie van afwachten, of en wanneer ze de volgende aanval krijgt, het kan morgen zijn, over een paar maanden, misschien twee jaar en misschien wel nooit meer. Tot die tijd kan ik niks meer voor haar doen dan heel veel van haar houden en dat doe ik, met heel mijn hart.

6 november 2000

Maandagavond tegen 18.00 kwam ik thuis van boodschappen doen, amper een kwartier later hoor ik een luide gil uit de buitenkennel komen. Ik ren naar buiten en zie Gwen daar liggen in een epileptische aanval. Ik pak haar op en breng haar naar binnen, bel de dierenarts en rijd daar naar toe.

Imiddels krijgt ze in de auto een tweede aanval en bij de dierenarts een derde. Bij de dierenarts krijgt ze meteen een grote dosis valium ingediend, dit was vorige keer voldoende om de aanvallen te stoppen. Voor de zekerheid krijg ik ook een aantal zetpillen valium mee, voor het geval dat. 's Avonds om 23.00 uur weer een aanval, meteen valium gegeven en weer naar de dierenarts.

De volgende ochtend is ze weer goed bij en we denken de strijd gewonnen te hebben, maar om 11.00 uur weer een aanval, opnieuw valium, om 12.30 weer een aanval en weer valium. Om 15.00 uur weer een aanval en we gaan nu over tot phenobarbital spuiten daar de valium dus niet het gewenste resultaat heeft. Dit zou moeten betekenen dat ze zo'n 24 tot 48 uur in een soort coma ligt en daarna voor de rest van haar leven op de medicijnen moet, maar als we haar daar mee zouden kunnen redden...

Om 21.00 uur is ze al weer helemaal bij en krijgt ze weer een aanval, opnieuw naar de dierenarts en eigenlijk hebben we toen de beslissing al genomen. Opnieuw gespoten met phenobarbital, maar haar ogen blijven draaien, poten zijn stijf, als je in haar achterpoot knijpt, bewegen de voorpoten ook mee, oftewel ondanks een zeer hoge dosis blijft ze hersenactiviteit vertonen en vindt ze niet de rust die ze nu zo hard nodig heeft.

Deze strijd kon ze niet meer winnen en we hebben dus de verschrikkelijk beslissing moeten nemen om haar te laten gaan. Maar God wat was dat moeilijk, eerst een aanval vlak voor een dekking waardoor je je realiseert dat je fokkersdroom in duigen stort, maar daarna het realiseren dat we haar gelukkig nog hebben. Vijf maanden zonder aanvallen, verder geen problemen, ze is gesteriliseerd, heeft net haar drie U-tjes gehaald in de behendigheid en daar lag onze toekomst, afgelopen zondag ging ze nog keihard op de wedstrijd en twee dagen later is ze er gewoon niet meer. Met pijn in mijn hart kijk ik naar haar moeder en broertje, waar ze zoveel van in zich had en die me zo aan haar doen herinneren en die herinneringen zijn zo mooi.

Gwen
Groot formaat foto

Mijn lieve beng beng, mijn kleine takketeef, ik weet dat je nu eindelijk je rust hebt die je de afgelopen 24 uur niet kon vinden, ik weet dat je nu bij mijn lieve Tjarda bent en ik hoop dat jullie het samen verschrikkelijk goed hebben. Je weet hoeveel ik van je gehouden heb, je was mijn hondje, mijn droom, mijn hoop voor de toekomst, mijn alles, ik zal je nooit kunnen en willen vergeten en in je broer Blue en moeder Spottie leef je voort, maar vooral in mijn hart, ziel en hoofd zit je en daar zal je nooit kunnen uitkomen.

Dag lieve Beng beng, tot ooit..............


Copyright © 1998-2013 Jigal van Hemert & Danielle Boshouwers
URL: http://www.bordercollies.nl/dmemgwen.shtml
This page last modified: Wednesday, 30-Jul-2008 16:42:01 CEST
 
Algemeen
*Hoofdmenu
*English
*Ons adres
*Wat is nieuw?
De Border Collie
Onze kennel
*Dazzle
*Driven
*Eager
*Easy
*Focus
*Foxy
*Fristi
*Gyp
*Ice
*Jazz
*Jenn
*Joy
*Kenzo
*Lara
*Lexie
*Lizz
*Lynn
*Meggy
*Missy
*Powerrrr
*Ruby
*Siddhe
*Smise
*Switch
*TomTom
Met pensioen
*Bizzy
*Blaze
*Cupid
*Flyer
*Fujita
*Issy
*Jolie
*Mika
*Nessa
*Rebel
*Szuka
*Whisper
In Memoriam
*Gwen
*Qwendi
*Gayle
*Spot
*Swift
*Taz
*Ready
*Wicked
*Wish
Pups
Kenneldag 2008
Werk en sport
Gezondheid
Hondennamen
Problemen
Wat is nieuw?
Screen saver
Ansicht kaart
Guestbook
Links